Zwiększający się ruch kołowy, w rozkwitających pod koniec XIX wieku Mysłowicach, wymusił na ówczesnych władzach miejskich wykonanie projektu sieci ulic i zabudowy.

Do tego momentu nasze miasto rozrastało się dość nieplanowo i przypadkowo. Ukończona w 1848 roku linia kolejowa sztucznie zamknęła możliwość naturalnego rozwoju Mysłowic, przedzielają ówczesne śródmieście na dwie części. W następnych latach utrudniło to komunikację zachodniej części Mysłowic z częścią wschodnią.

Intensywny rozwój przewozów towarów koleją zmusił do pozyskiwania przez zarząd Górnośląskiej Kolei kolejnych gruntów w Mysłowicach na inwestycje. W inwestycjach tych brakowało jednak bezpiecznych przejść dla pieszych, jak również dla ruchu kołowego.

Do lat 60 XIX przez torowisko przebiegało kilka dróg i ścieżek. W rozwijającym się mieście wzmożony ruch kołowy oraz pieszych poprzez tory kolejowe coraz bardziej zagrażał bezpieczeństwu. Aby zapobiec katastrofie dyrekcja kolei zobowiązała się wybudować do dziesięciu bezkolizyjnych przepustów pomiędzy oddzielonymi częściami Mysłowic. Ustne przyrzeczenie dyrekcji kolei, złożone przy świadkach, nigdy nie zostało w pełni zrealizowane. Nie spisano również odpowiedniej umowy.

W rejonie śródmieścia do ok. 1885 roku istniały jedynie dwa przejścia, jedno podziemne pod torami przy kopalni „Mysłowice”, drugie w formie kładki pieszej nad torami pomiędzy Oświęcimską i obecną Powstańców. w tym czasie zlikwidowano także trakt łączący obecną ul. Mikołowską i Szymanowskiego (niegdyś ul. Mikołowska łączyła się z pl. Wolności). Kolejny przepust zbudowano pomiędzy ul. Krakowską i Oświęcimską. W 1906 roku poszerzono go dostosowując do ruchu kołowego. Dodatkowo wybito tunele na ul. Portowej na Słupnej, jeden przystosowany do ruchu kołowego, tuż obok dla cieku wodnego wypływającego z Lasu Słupeckiego. Trzeci tunel na Słupnej powstał nad ul. Sułkowskiego.

Rekonstrukcja planów budowy estakady łączącej ul. Oświęcimską z Powstańców

Podczas przebudowy dworca i jego okolicy w latach 1911-1913 planowano połączyć wiaduktem i estakadą dzisiejsze ulice Oświęcimską i Powstańców. Wjazd na estakadę zaplanowano naprzeciw obecnego budynku pogotowia. W miejscu sędziwej drewnianej kładki, nad nowymi peronami udało się wybudować tylko stalowy wiadukt. Na budowę estakady oraz nowy większy budynek dworca zabrakło środków, a na przeszkodzie w realizacji tych planów stanęła wojna. Wiadukt ostatecznie rozebrano pod koniec lat 70-tych XX wieku w momencie, gdy oddano do użytku tunel pod peronami z wyjściami bezpośrednio na ulicę Oświęcimską.

Z dziesięciu planowanych przejść do dnia dzisiejszego istnieją nadal tylko trzy. Jeżeli ich stan techniczny będzie się w najbliższej przyszłości nadal pogarszał, bardzo możliwe, że cofniemy się o ponad sto lat wstecz. I tak jak mysłowiczanie sprzed stu lat będziemy się ścigać z lokomotywami na torach.

Agnieszka i Leonard Czarnota, Kurier Mysłowicki